เรามองว่า..
นักเขียนคือนักวิ่ง
หน้าที่ของนักเขียนคือวิ่ง..
โดยมีแรงผลักดันเป็นความคิดที่จะเขียน..แรงใจจากคนอ่าน..และประสบการ์ที่ผ่านชีวิต
นอกจากนั้น..นักเขียนต้องวิ่งคู่ไปกับโลก..
ส่วนจะวิ่งลากโลกความคิดไปทางไหน..ย่อมแล้วแต่ใจนักเขียน
บางคนเลือกวิ่งตามโลก..เขียนตามใจคนอ่าน
บางคนเลือกวิ่งในโลกของตน..แล้วลากโลกของคนอ่านตามมา
ท้ายที่สุดแล้ว..
เราคิดว่า...นักเขียนไม่ได้เป็นเพียงนักวิ่ง
แต่เป็นนักวิ่งผลัด
เพราะหน้าที่สำคัญของนักเขียนไม่ใช่แค่วิ่ง..
แต่เป็นการส่งต่อแรงบันดาลใจให้นักเขียนอื่น
ต่อรุ่น..ต่อรุ่น..ต่อรุ่น
เพื่อไม้ผลัดแห่งแรงบันดาลใจและจินตนาการ..
จะคงอยู่ต่อไป
.................................................................................................